რატომ არ ვიცით სიხარულისთვის ცხოვრება და როგორ გამოვასწოროთ ეს
რატომ გამოგვდის ტანჯვა სიხარულზე უკეთ?
ამას რამდენიმე მიზეზი აქვს:
ისტორიული ფაქტორი: ტანჯვის იდეა ხშირად ცენტრალურია რელიგიურ და კულტურულ კონტექსტში, სადაც ის აღიქმება როგორც რწმენის გასაძლიერებელი გამოცდა. ამას ემატება ომებისა და სოციალური სირთულეების მრავალსაუკუნოვანი გამოცდილება.
შინაგანაწესი და დანადგარები: ბევრს სჯერა, რომ ბედნიერება უნდა „დაიმსახურო“. „საქმე = დროს, გართობა = საათს“ — მსგავსი მიდგომები გვიკრძალავს უმიზეზოდ სიხარულს. არსებობს შიშიც: „თუ დღეს ბევრს ვიცინებ, ხვალ ვიტირებ“. ჩვენ მივყვებით ამ წესებს მაშინაც კი, როცა მათ პრაქტიკული აზრი აღარ აქვთ.
შიში: ჩვენ გვეშინია გარშემომყოფების რეაქციის. სხვისი უბედურების თანაგრძნობა ადვილია, მაგრამ სხვისი ბედნიერების გაზიარება რთული. ხშირად ადამიანის სიხარული სხვებში შურს ან საკუთარ თავთან არასასურველ შედარებას იწვევს.
იდეალური მომენტის მოლოდინი: გვეჩვენება, რომ ბედნიერება დეფიციტური რესურსია. არ შეიძლება გიხაროდეს ნიშანი, სანამ სემესტრი არ დასრულდება; არ შეიძლება გამარჯვების აღნიშვნა, თუ ოთახი დასალაგებელია. ჩვენ თითქოს არასდროს ვართ „საკმარისად კარგები“ იმისთვის, რომ სრულუფლებიანად გვიხაროდეს ცხოვრება.
როგორ ვისწავლოთ სიხარულისთვის ცხოვრება?
ბედნიერება არის უნარი, რომელსაც სწავლა სჭირდება. აი, რა შეგიძლიათ გააკეთოთ დასაწყისისთვის:
ნება დართეთ საკუთარ თავს, იყოთ ბედნიერი: თუ გრძნობთ მცირედ სიხარულს, ნუ შეიკავებთ მას სხვების აზრის ან საკუთარი არასრულყოფილების გამო. ეს არ ნიშნავს „ტოქსიკურ პოზიტივს“, არამედ იმ მომენტების დაფასებას, როცა თავს კარგად გრძნობთ.
შეამჩნიეთ, რომ ჭიქა ნახევრად სავსეა: ჩვენი ტვინი ევოლუციურად ორიენტირებულია ცუდის დამახსოვრებაზე (გადარჩენისთვის ეს საჭირო იყო). ამიტომ, მნიშვნელოვანია შეგნებულად მივაქციოთ ყურადღება კარგს. აწარმოეთ „მადლიერების დღიური“ ან შეინახეთ სასიამოვნო შეტყობინებები.
გარშემო შემოიკრიბეთ პოზიტიური ადამიანები: თუ თქვენს გარშემო ყველა მხოლოდ იტანჯება, სიხარულის პოვნა გაგიჭირდებათ. ეცადეთ იყოთ მათთან, ვინც ცხოვრებას უფრო მსუბუქად უყურებს.
თქვენ თუ გიხარიათ ცხოვრება? - გაგვიზიარეთ თქვენი გამოცდილება!