ეპშტეინის „ცოდვის კუნძული“: გავლენიანი მილიარდერის საიდუმლო სქემა და დახურული კარიბჭის მიღმა დამალული ჯოჯოხეთი
როგორ იტყუებდნენ მსხვერპლებს: „პირამიდული“ სქემა
ეპშტეინის დანაშაულებრივი ქსელის ეფექტურობა მის სტრუქტურაში მდგომარეობდა. გამოძიებამ დაადგინა, რომ ის იყენებდა ე.წ. „პირამიდულ სქემას“ ახალი მსხვერპლების მოსაზიდად.
პროცესი ძირითადად ასე მუშაობდა: ეპშტეინი და მისი მთავარი თანამზრახველი, გილეინ მაქსველი, ეძებდნენ გოგონებს დაბალი სოციალური ფენებიდან, არასტაბილური ოჯახებიდან ან მათ, ვისაც ფინანსური პრობლემები ჰქონდა. ხშირად მათ სთავაზობდნენ „მასაჟისტის“ ვაკანსიას ეპშტეინის სახლებში (პალმ-ბიჩზე, ნიუ-იორკში ან კარიბებზე), რაშიც ასობით დოლარს ჰპირდებოდნენ.
როდესაც გოგონა ქსელში ხვდებოდა, მას ავალებდნენ ახალი მეგობრების მოყვანას, რისთვისაც დამატებით ბონუსებს უხდიდნენ. ამგვარად, მსხვერპლები თავადვე ხდებოდნენ „რეკრუტერები“, რაც ეპშტეინს საშუალებას აძლევდა, მუდმივი წვდომა ჰქონოდა არასრულწლოვანთა ახალ ნაკადზე.
ლიტლ სენტ-ჯეიმსი: დახურული კუნძულის საიდუმლოებები
აშშ-ის ვირჯინიის კუნძულებზე მდებარე ლიტლ სენტ-ჯეიმსი ეპშტეინის პირადი სამფლობელო იყო. აქ მისვლა მხოლოდ კერძო თვითმფრინავით (ცნობილი როგორც „ლოლიტა ექსპრესი“) ან იახტით იყო შესაძლებელი. კუნძული აღჭურვილი იყო უახლესი სათვალთვალო სისტემებით, რაც გამორიცხავდა ნებისმიერ გარე ჩარევას.
მსხვერპლების ჩვენებების თანახმად, კუნძულზე არსებობდა მკაცრი იერარქია. გოგონებს არ ჰქონდათ გადაადგილების თავისუფლება, მათი პასპორტები ხშირად ჩამორთმეული იყო, ხოლო ტერიტორიაზე მომუშავე პერსონალს მკაცრი გაუთქმელობის ხელშეკრულებები ჰქონდა გაფორმებული.
რას ემსახურებოდა „სტომატოლოგის სკამი“?
ეპშტეინის საქმეში ერთ-ერთი ყველაზე შემზარავი დეტალი მის სახლებში და კუნძულზე აღმოჩენილი სამედიცინო აღჭურვილობაა. საგამოძიებო მასალებში ფიგურირებს ე.წ. „სტომატოლოგის სკამი“ და გინეკოლოგიური გასასინჯი მოწყობილობები. ჟურნალისტურმა გამოძიებამ და მსხვერპლთა ჩვენებებმა აჩვენა, რომ ეპშტეინს ჰქონდა მანიაკალური გატაცება მეცნიერებითა და ევგენიკით. სტომატოლოგის სკამი და სამედიცინო ოთახები რამდენიმე მიზანს ემსახურებოდა:
იძულებითი შემოწმება: ბავშვებს აიძულებდნენ გინეკოლოგიურ შემოწმებას, რათა დაედასტურებინათ მათი ჯანმრთელობის მდგომარეობა ან „ქალიშვილობა“. ეს ხდებოდა სწორედ იმ სპეციალური სკამების გამოყენებით.
სტერილურობის მანია: ეპშტეინს ჰქონდა პარანოიდული შიში დაავადებების მიმართ. სტომატოლოგიური და სამედიცინო აღჭურვილობა სჭირდებოდა იმისთვის, რომ მისი „საკუთრება“ (მსხვერპლები) მუდმივად კონტროლის ქვეშ ყოფილიყო. სამედიცინო მანიპულაციები: არსებობს ეჭვები, რომ ეპშტეინი ამ მოწყობილობებს იყენებდა გოგონების იძულებითი სამედიცინო შემოწმებისთვის, რათა დარწმუნებულიყო მათ „სისუფთავეში“.
ფსიქოლოგიური ტერორი: სამედიცინო გარემო ბავშვებში იწვევდა უსუსურობის განცდას. როდესაც ბავშვი ზის სამედიცინო სკამზე, ის თავს პაციენტად ან ობიექტად გრძნობს, რომელზეც მანიპულაციებს ატარებენ — ეს იყო ნებისყოფის გატეხვის კიდევ ერთი იარაღი. მსხვერპლთა თქმით, ეს გარემო გამოიყენებოდა მათზე ფსიქოლოგიური ზეწოლისთვის, რათა თავი ეგრძნოთ „ობიექტებად“ და არა ადამიანებად.
ევგენიკის პროექტი: ზოგიერთი წყაროს თანახმად, ეპშტეინი გეგმავდა საკუთარი გენეტიკური მასალის მასობრივად გავრცელებას და განიხილავდა თავის კუნძულს, როგორც ადგილს, სადაც გოგონები მის შვილებს გააჩენდნენ (თუმცა ეს ბოლომდე დამტკიცებული არ არის, მეცნიერებთან მისი საუბრები ამ თემაზე დოკუმენტირებულია).
სისტემური მფარველობა: რატომ ვერ აკავებდნენ მას?
ეპშტეინის ძალა არა მხოლოდ ფულში, არამედ კომპრომატებში იყო. არსებობს საფუძვლიანი ეჭვი, რომ მისი კუნძული და სახლები დაქსელილი იყო ფარული კამერებით. ის მასპინძლობდა მსოფლიოს გავლენიან ადამიანებს და, სავარაუდოდ, აგროვებდა მტკიცებულებებს მათი დანაშაულებრივი ქმედებების შესახებ, რათა შემდგომში შანტაჟისთვის გამოეყენებინა. ეს ხსნის იმ „შეუღწევად ფარს“, რომელიც მას წლების განმავლობაში იცავდა.
საიდან ხვდებოდნენ კუნძულზე არასრულწლოვანები და ბავშვები?
ჯეფრი ეპშტეინის საქმეში „გატაცების“ ცნება ხშირად არ გულისხმობდა ქუჩიდან ძალისმიერ მოტაცებას (თუმცა იძულების ელემენტები არსებობდა). ეს იყო ბევრად უფრო დახვეწილი, ფსიქოლოგიური ტრეფიკინგის სქემა, სადაც მსხვერპლებს „ნადირობდნენ“ და მათ ნდობას ბოროტად იყენებდნენ.
საგამოძიებო მასალებზე (მათ შორის Miami Herald-ის გამოძიებასა და გადარჩენილთა ჩვენებებზე) დაყრდნობით, აი, რა არის ცნობილი იმ მეთოდებზე, რომლითაც ბავშვები და არასრულწლოვანები ქსელში ხვდებოდნენ:
1. „ნადირობა“ სკოლებთან და სავაჭრო ცენტრებთან
გილეინ მაქსველი და სხვა რეკრუტერები ხშირად სტუმრობდნენ ადგილებს, სადაც მოზარდები იკრიბებოდნენ. ისინი ეძებდნენ გოგონებს, რომლებიც ვიზუალურად დაუცველად გამოიყურებოდნენ ან აშკარად სოციალურად შეჭირვებული ოჯახებიდან იყვნენ. რეკრუტერები (ხშირად ქალები, რადგან მათ უფრო ენდობოდნენ) მათთან მიდიოდნენ, კომპლიმენტებს ეუბნებოდნენ და სთავაზობდნენ „ოცნების სამსახურს“ - მოდელობას ან მაღალანაზღაურებად მასაჟისტობას მილიარდერის სახლში.
2. „პირამიდული“ რეკრუტირება (მსხვერპლი იტყუებს მსხვერპლს)
ეს იყო ეპშტეინის ყველაზე ეფექტური და საზარელი მეთოდი. როდესაც გოგონა ქსელში ხვდებოდა, მას ეუბნებოდნენ: „თუ მოიყვან შენს მეგობარს ან კლასელს, დამატებით 200-500 დოლარს მიიღებ“. ბავშვებისთვის, რომლებსაც ფული სჭირდებოდათ, ეს დიდი თანხა იყო. ამგვარად, ბავშვები გაუცნობიერებლად ხდებოდნენ საკუთარი მეგობრების ტრეფიკერები, რაც მათში დანაშაულის განცდას თესავდა და ქსელიდან თავის დაღწევას უფრო ართულებდა.
3. სოციალური იზოლაცია და „Loverboy“ მეთოდი
ეპშტეინის გარემოცვა იყენებდა კლასიკურ ტრეფიკინგულ მიდგომას: ბავშვს აგრძნობინებდნენ, რომ ის „განსაკუთრებულია“. აჩუქებდნენ ძვირადღირებულ საჩუქრებს, ტელეფონებს, ტანსაცმელს. მას შემდეგ, რაც ბავშვი ფუფუნებას ეჩვეოდა, იწყებოდა იზოლაცია ოჯახისგან. ეპშტეინი ხდებოდა მათი „მფარველი“ და „ფინანსური წყარო“, რაც მსხვერპლს მასზე სრულად დამოკიდებულს ხდიდა.
4. საერთაშორისო ტრეფიკინგი (აღმოსავლეთ ევროპა)
არსებობს ჩვენებები, რომ ეპშტეინი გოგონებს არა მხოლოდ აშშ-ში ეძებდა, არამედ ჩამოჰყავდა აღმოსავლეთ ევროპიდან (მათ შორის რუსეთიდან და უკრაინიდან). მათ ჰპირდებოდნენ ვიზებს, განათლებას და სამოდელო კარიერას ამერიკაში. ჩამოსვლის შემდეგ მათ პასპორტებს ართმევდნენ და აიძულებდნენ სექსუალურ კავშირებს დეპორტაციის მუქარით.
5. დახურული კუნძულის როლი
კუნძული იყო საბოლოო წერტილი. თუ აშშ-ის ტერიტორიაზე გოგონებს კიდევ ჰქონდათ გაქცევის მცირე იმედი, კუნძულიდან (რომელიც ოკეანით იყო გარშემორტყმული და დაცვით სავსე) გაქცევა შეუძლებელი იყო. იქ ბავშვები სრულიად მოწყვეტილნი იყვნენ სამყაროს და მათზე ნებისმიერი სახის ძალადობა დახურულ კარს მიღმა ხდებოდა.
„პოლიტიკური მფარველობა“ - როგორ ახერხებდა ეპშტეინი გამოძიებისგან თავის დაღწევას 2008 წელს?
2008 წლის მოვლენები ჯეფრი ეპშტეინის საქმეში ითვლება ამერიკული მართლმსაჯულების ისტორიის ერთ-ერთ ყველაზე დიდ ჩავარდნად. სწორედ მაშინ გამოჩნდა, თუ რა მასშტაბის პოლიტიკური მფარველობა და გავლენები ზურგს უმაგრებდა მილიარდერს.
2008 წლის „გარიგება სატანასთან“: როგორ იმუშავა სისტემამ ეპშტეინის სასარგებლოდ
როდესაც 2005 წელს პალმ-ბიჩის პოლიციამ ეპშტეინის წინააღმდეგ გამოძიება დაიწყო, მტკიცებულებები უტყუარი იყო: ათეულობით არასრულწლოვანი მსხვერპლის ჩვენება, ფარული ჩანაწერები და მოწმეები. ფედერალურ პროკურორებს ჰქონდათ ყველა საფუძველი, რომ ეპშტეინისთვის სამუდამო პატიმრობა მიესაჯათ ტრეფიკინგის მუხლით. თუმცა, მოხდა ის, რაც იურიდიულ სამყაროში „საიდუმლო გარიგების“ სახელით შევიდა.
1. ალექსანდრე აკოსტას როლი
მაშინდელმა ფლორიდის სამხრეთ ოლქის პროკურორმა, ალექსანდრე აკოსტამ (რომელიც მოგვიანებით დონალდ ტრამპის ადმინისტრაციაში შრომის მდივანი გახდა), ხელი მოაწერა გაუგონარ შეთანხმებას. ამ გარიგების თანახმად:
- ფედერალური გამოძიება შეწყდა.
- ეპშტეინმა აღიარა მხოლოდ ორი შედარებით მსუბუქი მუხლი (პროსტიტუციის ხელშეწყობა).
- მას მიესაჯა მხოლოდ 13 თვით თავისუფლების აღკვეთა.
2. „სამუშაო გათავისუფლების“ რეჟიმი (Work Release)
ეს იყო 2008 წლის სკანდალის ყველაზე აბსურდული ნაწილი. პატიმრობის პერიოდში ეპშტეინს უფლება მისცეს კვირაში 6 დღე, დღეში 12 საათი გაეტარებინა თავის ოფისში „სამუშაოდ“. რეალურად, ის ციხეში მხოლოდ დასაძინებლად ბრუნდებოდა. მოწმეების თქმით, ამ „სამუშაო საათების“ დროსაც ის აგრძელებდა გოგონების მიღებას თავის ოფისში.
3. მსხვერპლთა უფლებების ფეხქვეშ გათელვა
აშშ-ს კანონმდებლობით (Crime Victims' Rights Act), პროკურატურა ვალდებული იყო მსხვერპლებისთვის შეეტყობინებინა გარიგების შესახებ. თუმცა, აკოსტამ და მისმა გუნდმა ეს საიდუმლოდ შეინახეს. გოგონებმა მხოლოდ მას შემდეგ გაიგეს, რომ მათმა მწვალებელმა სასაცილო სასჯელი მიიღო, რაც გარიგება უკვე გაფორმებული იყო. ეს იყო პირდაპირი დარღვევა, რამაც ეპშტეინს ხელშეუხებლობის გარანტია მისცა.
4. გავლენიანი ადვოკატების „ოცნების გუნდი“
ეპშტეინმა დაიქირავა ქვეყნის ყველაზე ძვირადღირებული და გავლენიანი ადვოკატები: ალან დერშოვიცი (რომელიც ო.ჯ. სიმპსონს იცავდა), კენეტ სტარი (რომელიც ბილ კლინტონის იმპიჩმენტს ხელმძღვანელობდა) და სხვები. მათ გამოიყენეს თავიანთი კავშირები იუსტიციის დეპარტამენტში, რათა ზეწოლა მოეხდინათ პროკურორებზე.
5. შანტაჟი და „კომპრომატების არმია“
არსებობს საფუძვლიანი ვერსია, რომ ეპშტეინის ხელშეუხებლობა მის კოლექციაში არსებულ კომპრომატებს ეფუძნებოდა. ის წლების განმავლობაში მასპინძლობდა მაღალი რანგის პოლიტიკოსებს, ბიზნესმენებსა და სამეფო ოჯახის წევრებს (მაგალითად, პრინც ენდრიუს). ბევრი მიიჩნევს, რომ პროკურატურამ უკან დაიხია, რადგან ეპშტეინის სრული მხილება „წალეკავდა“ ვაშინგტონის ელიტის დიდ ნაწილს. თავად ალექსანდრე აკოსტამ მოგვიანებით განაცხადა, რომ მას უთხრეს: „ეპშტეინი დაზვერვას ეკუთვნის“ და მას ხელი არ უნდა ხლებოდა (თუმცა ეს ინფორმაცია ოფიციალურად არ დადასტურებულა).
რატომ არის ეს მნიშვნელოვანი დღეს?
2008 წლის ეს დაუსჯელობის განცდა იყო მიზეზი იმისა, რომ ეპშტეინმა კიდევ 10 წელი გააგრძელა თავისი დანაშაულებრივი საქმიანობა. მხოლოდ 2019 წელს, როცა ჟურნალისტმა ჯული ბრაუნმა ხელახლა ამოქექა ეს საქმე და საზოგადოებრივი წნეხი გაიზარდა, მართლმსაჯულებამ ვეღარ შეძლო თვალის დახუჭვა.
დასკვნა და სამართლებრივი შედეგები
ჯეფრი ეპშტეინის საქმის ფინალური აკორდი და სამართლებრივი შედეგები ისეთივე ბურუსით მოცული და სკანდალური აღმოჩნდა, როგორც მთელი მისი ცხოვრება. აი, ვრცელი მიმოხილვა იმისა, თუ რა ვითარებაა დღეს და რა ბედი ეწიათ ამ დანაშაულებრივი სქემის მონაწილეებს.
სამართლიანობა თუ დაუმთავრებელი საქმე?
2019 წლის ივლისში ეპშტეინის ხელახალმა დაკავებამ ნიუ-იორკში იმედი გააჩინა, რომ მსოფლიო ელიტის ყველაზე ბნელი საიდუმლოებები გამჟღავნდებოდა. თუმცა, იმავე წლის 10 აგვისტოს, ეპშტეინი მის საკანში მკვდარი იპოვეს. ოფიციალური ვერსიით, ეს იყო თვითმკვლელობა, თუმცა მისი გარდაცვალების გარემოებები (გამორთული კამერები, მძინარე ზედამხედველები) დღემდე მრავალი კითხვის ნიშნისა და კონსპირაციული თეორიის საგანია.
1. გილეინ მაქსველის გასამართლება
ეპშტეინის სიკვდილის შემდეგ, სამართლებრივი დარტყმის მთავარი ობიექტი მისი „მარჯვენა ხელი“ და ყოფილი პარტნიორი, გილეინ მაქსველი გახდა. 2021 წლის დეკემბერში ნიუ-იორკის სასამართლომ იგი დამნაშავედ ცნო არასრულწლოვანთა ტრეფიკინგსა და ეპშტეინისთვის მსხვერპლთა რეკრუტირებაში.
შედეგი: მაქსველს 20 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა. ეს იყო უპრეცედენტო გამარჯვება მსხვერპლებისთვის, რადგან დადასტურდა, რომ სისტემატური დანაშაული რეალურად არსებობდა.
2. პრინცი ენდრიუ და ბრიტანეთის სამეფო ოჯახი
ეპშტეინის ერთ-ერთმა ყველაზე ცნობილმა მსხვერპლმა, ვირჯინია ჯუფრემ, სამოქალაქო სარჩელი შეიტანა ბრიტანეთის პრინც ენდრიუს წინააღმდეგ. მან პრინცი გაუპატიურებაში დაადანაშაულა, რაც მისი თქმით, ეპშტეინის კუნძულსა და ლონდონში მოხდა.
შედეგი: პრინცს ჩამოერთვა სამხედრო წოდებები და სამეფო პატრონაჟი. საბოლოოდ, მხარეებმა მიაღწიეს სასამართლოგარეშე შეთანხმებას, რომლის ფარგლებშიც პრინცმა ჯუფრეს მრავალმილიონიანი კომპენსაცია გადაუხადა, თუმცა ბრალი ოფიციალურად არ უღიარებია.
3. საბანკო სექტორის პასუხისმგებლობა: JPMorgan და Deutsche Bank
2023-2024 წლებში საქმემ მოულოდნელი მიმართულება მიიღო - ყურადღება გადავიდა იმ ფინანსურ ინსტიტუტებზე, რომლებიც ეპშტეინს ფულის გათეთრებასა და ტრეფიკინგის დაფინანსებაში ეხმარებოდნენ.
JPMorgan Chase-მა 290 მილიონი დოლარი გადაუხადა ეპშტეინის მსხვერპლებს კოლექტიური სარჩელის ფარგლებში.
Deutsche Bank-მა 75 მილიონი დოლარი გადაიხადა იმავე მიზეზით. ეს იყო სიგნალი, რომ „ბრმა თვალის დახუჭვა“ დანაშაულზე ბანკებს ძვირი დაუჯდებათ.
4. ეპშტეინის დოკუმენტების გასაჯაროება (2024 წელი)
2024 წლის დასაწყისში სასამართლომ გაასაჯაროვა ასეულობით დოკუმენტი, სადაც ფიგურირებდა მრავალი ცნობილი პოლიტიკოსის, მეცნიერისა და ვარსკვლავის სახელი (მათ შორის ბილ კლინტონი, დონალდ ტრამპი, სტივენ ჰოკინგი და სხვები).
მნიშვნელოვანი დეტალი: სახელის ხსენება დოკუმენტებში ავტომატურად დანაშაულს არ ნიშნავს, თუმცა ამან საზოგადოებას დაანახა, თუ რამდენად ღრმად იყო ეპშტეინი ინტეგრირებული მსოფლიო ელიტაში.
5. რა ხდება ახლა? (2026 წლის თებერვალი)
დღეის მდგომარეობით, ლიტლ სენტ-ჯეიმსის კუნძული გაყიდულია. ახალმა მფლობელმა, ინვესტორმა სტივენ დეკოფმა, განაცხადა, რომ კუნძულზე მდიდრული კურორტი აშენდება, რათა ადგილიდან „ბოროტების აურა“ წაიშალოს.
თუმცა, მსხვერპლთა ადვოკატები კვლავ მოითხოვენ იმ ადამიანების პასუხისმგებლობას, ვინც ეპშტეინის ქსელში აქტიურად მონაწილეობდა, მაგრამ დღემდე ჩრდილში რჩება. გამოძიება გრძელდება ე.წ. „თანამზრახველების“ გამოსავლენად.